Staat er al een sinaasappelboompje in je kamer?

Je staat jezelf niet meer toe te voelen. Het is tenslotte niets in vergelijking met wat opa en oma meegemaakt hebben.

 

Mindset

‘Geluk is een gift, maar ook een mindset, een manier hoe je met nare dingen omgaat.’ Dit vertrouwde Sarah mij toe. Deze week sprak ik haar. Haar grootouders hebben tijdens de tweede wereldoorlog in een concentratiekamp gezeten. En op één of andere manier is zij daar nog steeds slachtoffer van. Als ze er niets mee zou doen, dan zouden haar kinderen, en een gehele generatie daar last van houden. En daar past ze voor.

Als je opgroeit met de boodschap ‘Wees dankbaar voor wat je hebt, en het kan nooit zo erg zijn als wat opa en oma meegemaakt hebben,’ dan blijft er weinig over voor je eigen pijn.

Laat je verdriet niet toe

Ben je kleuter en je valt een gat in je knie, dan zie je aan de ogen van je moeder dat dat peanuts is. Als je liefdesverdriet hebt, ben je er al heel snel achter dat je dat intense verdriet niet mag toelaten. ‘Het is niets in vergelijking met wat opa en oma meegemaakt hebben.’ 

Loyaal zijn aan je ouders is van levensbelang. Wij zijn als klein babietje helemaal afhankelijk van onze ouders of verzorgers. We lachen, kraaien en steken onze knuistjes uit, om zo te krijgen wat we nodig hebben. En als dat niet lukt, huilen we, snikken we en  krijsen we. En zo houden we contact. Dat is broodnodig.

 

Loyaliteit

Als we ouder worden, hebben we onze ouders steeds minder nodig. Maar dat weten we niet van binnen. We denken in onze ziel dat we hen nog net zo hard nodig hebben als toen we klein kind waren. We blijven loyaal.

Zelfs als we, als tiener, tegen de opvoeding schoppen, mogen vrienden niet lelijk over onze vader en moeder doen. Dat doen we dan zelf wel. De loyaliteit blijft.

Dus, als we de boodschap gekregen hebben dat we onze gevoelens maar weg moeten blijven stoppen, omdat we de tranen moeten bewaren tot later, tot er echt iets aan de hand is, dan nemen we dat mee. 

 

Er is hoop

Die loyaliteit naar onze ouders denken we nodig te hebben. En in zekere zin is dat ook zo. Ook als ze niet meer leven, ook als ze niet goed voor ons geweest zijn.

Maar er is hoop. Als we er last van hebben, van de boodschappen die ze af hebben gegeven, van hun manier van leven, van hun woorden,  kunnen we ook andere keuzes maken. We kunnen ervoor kiezen om een andere invulling aan de loyaliteit geven.

 

Een sinaasappelboompje

Was je vader fruitteler? Zet een sinaasappelboompje in je kamer en verzorg deze met liefde. Was opa bakker? Ga een workshop bolussen-bakken volgen. Ga andere dingen doen, uit loyaliteit. ‘Mam, pap, dit doe ik niet meer als jij. Ik wil niet langer slachtoffer zijn van de watersnoodramp. Ik kap ermee om last te hebben van je oorlog in Indonesië, ik neem afstand van het leed dat opa en oma ondervonden hebben in de tweede wereldoorlog. Sorry, pap, mam. Je verdriet was verschrikkelijk én ik ga nu ruimte geven aan mijn eigen ontwikkeling. Het boompje heb ik water gegeven, de appeltaart staat in de oven. En dat is het.

 

En de kinderen van Sarah? Die smullen van de appeltaart mét slagroom (want de andere opa had melkkoeien).

Blijf op de hoogte

Vond je deze blog de moeite waard? Deel het met je vrienden

Gelukkigmetjewerk 2019 © All rights reserved