Hoe liefde misschien toch alles overwint?

 

De wereld redden

Ze was therapeut. Ze deed het zo graag: de wereld een beetje mooier maken, mensen helpen wat blijer in het leven te staan, liefde delen zodat er een piepklein stukje verschil ontstond. Het trieste – ze kon niet de hele wereld redden. En dat brak haar op. Haar werk ging zwaar voelen. Ze sliep slechter, het genieten werd minder, en ze was altijd moe.

Albanië

Op een dag kwam er een whatsappje van een vriend uit Albanië. ‘Wil je ons een half jaar helpen? Eén van onze medewerkers is door zijn rug gegaan, en neemt een half jaar afstand. Het is een hartstikke goeie collega, maar nu lukt het even niet. Zijn lichaam protesteert al een poosje.’ Ze appte, voordat ze maar een moment nagedacht had: ‘Da’s goed’.

Ze wist van het project af: een school met autistische kinderen en een veldproject met gehandicapten.

Binnen een week (!) zat ze in het vliegtuig. Haar baas vond het ‘gewoon een goed plan’ en gaf haar onbetaald verlof. Haar ouders vertelden dat ze trots op haar waren, en zij zelf? Ze voelde alleen maar een drive.

Rijk en arm

De eerste week zou ze nooit meer vergeten. De directeur van het bedrijf wilde haar doen ervaren wat het project inhield. Hij reed haar rond, door het prachtige landschap van Albanië. Ze bewonderde de prachtige woningen én achter die schoonheid aan de voorkant, was ook een achterkant. Ze kwam bij een klein huisje, gemaakt van houten schotten en golfplaten. Op een oude stoel lag een gehandicapt meisje. En op het bed zat haar moeder. Het keukentje was een kraan, waar geen water uitkwam, een wasbak, en een pitje op een gasfles. Toen ze weggingen, zei de directeur: ‘Ze hebben het nog redelijk goed, hoor. Deze mensen verbouwen wat groenten voor zichzelf, er komt water uit de bergen, en de vader en de broer van het meisje verzamelen lege blikjes, die weer geld opbrengen.’ Maar, o, wat voelde ze een onmacht.

De therapeut en de directeur stapten weer in de auto. Ze kwamen in een prachtig stukje ongerept natuur. Ze zagen heuvels, vol met prachtige paarse en witte bloemen,  schapen met hun herder. Watervalletjes kletterden, het rook heerlijk, vogels zongen, en er was ook stilte. ‘Ik hou van dit land,’ zei de directeur.

onmacht, liefde, angst, verdriet, trauma
liefde, albanie, angst, verdriet, onmacht

Onmacht

De auto sloeg af en draaide een nauw weggetje in. Aan het einde daarvan stond een schuur. Eenmaal in de schuur, toen haar ogen gewend waren aan het donker, zag zij in een hoek van de stal, op wat stro, tussen de modderige schapen, iemand liggen. Het was een meisje, haar armen en benen waren stokjes, haar ogen heel groot, haar gezichtje bleek. Ze murmelde wat. Moeder, oma en buurvrouw zaten een eindje verder in de schuur. De directeur ging met hen in gesprek. Het meisje lag vies, ongewassen in het vuil, de luiers die door het ‘project’ bekostigd waren, gebruikte moeder niet. En buitenlucht? Het meisje wist niet wat het was. Moeder wilde geen hulp. Het was goed zo.

De directeur werd ongeduldig, begon heen en weer te lopen, praatte boos.  Maar zij, de therapeut, ze zag het verdriet, de onmacht, de wanhoop in de ogen van de moeder. Op een of andere manier kon moeder niet geven wat de hulpverlening wilde. Ze gaf de liefde op haar manier, en… de schapen gaven het meisje ook de aandacht, de warmte, hun aanwezigheid.

liefde, angst

Liefde

Toen ze wegging, pakte ze uit de zak van haar vest, een vilten hartje. Ze kon het niet nalaten deze moeder te knuffelen en haar het hartje te geven. Ze had nooit het moederschap ervaren, maar ze wist wel wat het was om hevig lief te hebben. En dat was wat ze bij deze moeder zag: een liefde die pijn deed.

Het was twee weken later, dat ze een mailtje kreeg van de directeur: ‘Het meisje uit de stal was overleden.’

‘Mag ik erheen?’, vroeg ze. En ze deed het. Het meisje was intussen al begraven. En de moeder zat op het plekje waar haar dochter gelegen had. Ze liepen naar elkaar toe, en huilden samen. De moeder maakte zich los, liep even weg, kwam terug met… het vilten hartje in haar hand. De tranen drupten op het hartje en ze wees naar haar eigen hart en toen naar de plek waar haar dochtertje gelegen had. De therapeut stond er stil bij. Het was moeilijk om weer weg te gaan.

 

Liefde overwint alles

Maanden later, weer terug in haar eigen stad, deed ze de deur van haar appartement open en ging naar binnen. Het was wennen. In Albanië had ze steeds het gevoel gehad: Is het wat ik zie? Zijn de dingen anders dan ik ervaar? Klopt het wat ik hoor?

Bij binnenkomst, thuis, was haar oog gevallen op het wandbordje met ‘Liefde overwint alles’. Met een ruk had ze het bordje omgedraaid. Dat was nu wel iets waar ze zo langzamerhand niet meer in geloofde. Liefde… alles overwinnen. Ze snoof. Vertel mij wat.

 

Rust

Slapen in haar eigen bed was een beetje moeilijk. Ze droomde veel. En als ze wakker werd, bleef ze malen. Op een nacht werd ze met een klap ineens wakker. Ze had gedroomd. Wat precies, dat wist ze niet meer. Maar ze zag wel heel duidelijk de moeder van het meisje staan. Met het hartje in haar handen, tranen in haar ogen, en een glimlach om haar mond.

Het was mooi om te zien: in de ogen van de moeder lag rust.

Ze ging haar bed uit, maakte warme melk klaar en ging naar haar kamer. Haar oog viel op de achterkant van het wandbord. En ineens wist ze: Het is de achterkant. En het bordje heeft ook een voorkant. Ze wilde de voorkant nog even niet zien, maar de achterkant was een deel van hetzelfde bordje. De waarheid heeft dus twee kanten. Dat gaf rust. Ze besloot het bordje nog even zo te laten hangen, met de achterkant zichtbaar, tót het moment dat ze er aan toe was. Ze slaakte een diepe zucht.

Toen ze op bed lag, bedacht ze dat de melk nog in de kamer stond. Nou ja. Ze had die vast niet meer nodig. En dat was ook zo.

Blijf op de hoogte

Vond je deze blog de moeite waard? Deel het met je vrienden

Gelukkigmetjewerk 2019 © All rights reserved