Opvoeden met je hart

 

Vrede, liefde en compassie

Heel lang geleden, in een ver land, lag een stad. Deze was omringd door prachtige landerijen en bossen. In die stad woonden veel kinderen met hun vaders en moeders. Ze werden geregeerd door een goede wijze koning. Deze koning vond het heel belangrijk dat er vrede, liefde en compassie heerste tussen de mensen. Hij had de overtuiging dat dat de belangrijkste elementen van het leven waren.

Toch leek het of het niet zo’n vrolijke boel was in de stad. Er werd weinig gespeeld, gezongen, gelachen. En aan de koning, daar lag het niet aan.

De koning die van boeken hield

Op een dag klopte een lakei aan de deur van de bibliotheek van de koning. De vorst spendeerde altijd veel uren tussen de boeken. Hij hield van verhalen en van mooie woorden. Daar werd hij blij van.

‘Koning,’ sprak de lakei, ‘buiten staat een lange rij met vaders en moeders. En ze kijken bepaald niet blij.’

‘Laat ze maar binnen,’ sprak de koning. Zo kwamen de mensen één voor één zijn bibliotheek binnen.

Ouders in paniek

De eerste man kwam in een rolstoel. Hij had geen benen. Al gauw kwam hij tot zijn punt  ‘Hoe kan ik mijn kinderen leren om te gaan lopen?’ Hij riep het uit. ‘Ik heb geen benen, ik kan het niet voordoen!’

De koning stond op, liep naar zijn boekenkast en pakte er een boekje uit, opende het bij bladzijde 116 en las een gedeelte voor. ‘Neem maar mee’, zie hij toen hij zag dat de boodschap binnenkwam. De lakei opende de deur voor hem, en de man huppelde weg, tenminste als hij had kunnen lopen. In ieder geval ging hij veel lichter weg dan dat hij gekomen was.

‘Laat de volgende maar komen’, sprak de koning. Daar kwam een vrouw, met los hangend haar. Toen haar een stoel gewezen werd en zij de gelegenheid kreeg zich uit toespreken, zei ze snikkend: ‘Ik heb geen neusgaten. Hoe kan ik mijn kinderen leren ruiken als ik dat zelf niet kan.’  De koning stond op en bekeek haar gezicht. Ook de lakei boog zich nieuwsgierig naar voren. Het was waar. Waar bij anderen gaatjes in de neus zitten zat bij deze vrouw… een dichte neus!

De koning liep naar zijn boekenkast, pakte er een boek uit en begon een stukje voor te lezen. De vrouw veegde haar tranen af, zuchtte even diep, rechtte haar rug, bedankte de koning en stond op en liep naar de deur. In de gang werd ze ingehaald door de lakei. Hij overhandigde haar het boekje en zei: ‘Ik heb een vouwtje gelegd bij bladzijde 51. Dan kan je het nog eens teruglezen.’ Neuriënd wandelde de vrouw naar haar huis.

Allemaal een glimlach

Zo kwamen alle ouders aan de beurt. De één kon niet snel lezen, de ander niet timmeren, weer een ander niet netjes spreken, er was er een die niet kon naaien, een vader die niet kon tuinieren. Iedereen was in paniek. Allemaal waren ze bang, dat ze hun kinderen niet op de goede manier konden opvoeden, dingen leren. En: de koning had elke ouder een boek meegegeven.

Toen ’s avonds de lichten van de stad aan gingen, werd het er heel stil. Toen de kinderen sliepen, zaten alle ouders te lezen. Ze gingen pas naar bed toen ze hun boek uithadden. De een stapte wat eerder zijn bed in dan de ander, maar ze gingen allemaal met een glimlach slapen.

Opvoeden met je hart

Na een paar weken, was de verandering duidelijk zichtbaar en hoorbaar. De kinderen zongen en speelden weer, en wat nog leuker was, de ouders deden gewoon mee!

Het is niet bekend geworden wie eigenlijk deze koning was. We weten niet wat de titels van deze boeken waren. Dat vermeldt de geschiedenis niet. Gelukkig is dit verhaal opgeschreven door de lakei. En het mooiste zinnetje in zijn dagboek was wel de wijze opmerking die de koning elke ouder in het oor fluisterde: ‘Je hebt toch een hart? Laat je liefde maar stromen. Dan komt alles goed.’

En zo gebeurde.

Blijf op de hoogte

Vond je deze blog de moeite waard? Deel het met je vrienden

Gelukkigmetjewerk 2019 © All rights reserved